Toets ENTER om te zoeken
A video a day, keeps the doctor away
Deze familieleden zijn samen ‘in transitie’: h...
“Ik probeerde botox tegen migraine”
Mickey, Minnie en Pluto maken dit dove kind zielsg...
Get out there and make things happen
Jennifer Aniston: “Ik ben niet zwanger, maar ik ...
6 levenslessen die je uit je favoriete films kan h...
6 websites waarop je binnen een half uur iets kan ...
De 100 meest veelbelovende jongeren van Nederland
Volg Ondertussen.nl:
   

Guilty pleasures: fout maar goud of eigenlijk hartstikke mainstream?

Maan Limburg
     Guilty pleasures: fout maar goud of eigenlijk hartstikke mainstream?
Like Ondertussen.nl

In deze nieuwe reeks ga ik aan de haal met guilty pleasures. Wat betreft muziek, film, tv-series, maar ook andere vormen van populaire cultuur gaan we nu eenmaal door fases waarvan we later denken: tja. Zoals die tribal-tattoo uit 1998 om de bovenarm van je tante. Er zijn echter ook culturele uitingen die we collectief al lang afgeserveerd hebben, maar desondanks toch kunnen waarderen. We gebruiken de term guilty pleasure daarom ook om te zeggen: ik weet dat dit not done is, maar ik geniet ervan. Zodoende voelen we ons niet meer ongemakkelijk over onze smaak en kunnen vrijuit genieten van dat wat onze guilty pleasure is.

Maar hoe zit dit eigenlijk? Waarom moeten we ons ongemak of schuldgevoel afkopen door het af te doen als guilty pleasure? Zijn het uitspattingen die niet deel uitmaken van onze verdere smaak? Kunnen we er echt pas van genieten als we het als zodanig afdoen, of wordt de term langzamerhand zoveel gebruikt dat guilty pleasures zelf mainstream zijn geworden?! In deze reeks zoek ik hier een antwoord op, maar zal ik vooral ook wat fijne foute pareltjes aanhalen, waarmee we het onszelf zo moeilijk maken.

Part one – Muziek

Ik hoor je al:

MMMMMBOP BADIEBIEDABADOOO

Ja, dat dus. Iedereen kent de term guilty pleasure wel als we iets bedoelen dat we eigenlijk vréselijk moeten vinden, maar waar we stiekem heel erg van genieten.

Ondertussen zijn de synthesizer-hits en eendagsvliegen die ons in het gemiddelde café op vrijdag- en zaterdagavond om de oren vliegen zo standaard geworden, dat iedereen ze bij de eerste tonen al mee kan blèren. Zelfs als je ze alleen van avonden in de kroeg, het welbekende Singlefeestje of 80s & 90s party’s kent, omdat je in die decennia nog niet geboren was, ken je ze hoogstwaarschijnlijk uit je hoofd: Spice Girls, Backstreet Boys, Vengaboys, de Hanson-broertjes en – persoonlijk favorietje – 3T (17 september in De Melkweg, maar dat wist je natuurlijk al lang).

Lees ook: Waarom onthoud je die lekkere lyrics wel en echt belangrijke dingen niet?

For old times sake, not

Hoe ik deze classics als 25-jarige luister, namelijk met weemoed denkend aan alle guldens die ik verspilde aan cd-singletjes, is niet hoe de meerderheid van het publiek dat bijvoorbeeld Singlefeestje trekt dit beleeft.

Als je de muziek niet uit je jeugd kent, heb je geen nostalgisch “ooooh ja”-moment, dat je doet terugdenken aan strijkkralen die je moeder vloekend vanonder het strijkijzer moest peuteren. Op mijn beurt vind ik 80s muziek heerlijk fout, maar omdat het van voor mijn tijd is, heb ik er dus ook geen nostalgisch gevoel bij.

Forever lievelings wat dit betreft: Nik Kershaw’s I Won’t Let the Sun Go Down on Me (1984). Ja, heel schaamteloos van me, weet ik.

We kunnen dus wel zeggen dat guilty pleasures niet per se voortkomen uit een combinatie van voorbije trends die daardoor niet meer kunnen (saxofoonriedeltjes, whut) en een gevoel van nostalgie.

Zo fout mogelijk: gegarandeerd succesvol huisfeestje

Waarom vinden we het dan wel normaal dat ondertussen elk verjaardags- of huisfeestje binnen een halfuur verandert in een wedstrijd wie-kan-het-foutste-nummer-op-Spotify-opzoeken? Omdat guilty pleasure-muziek, zij het uit de jaren ’80 en ’90 of gewoon het nieuwste nummer van rapper Sjors, een langdurige trend is. Sterker nog, ik durf het een mainstream genre op zich te noemen. We gebruiken de term dus niet langer alleen om schaamteloos het hele No Scrubs (TLC, 1999) luidkeels ten gehore te brengen (I DON’T WANT NO SCRUB – A SCRUB IS A GUY THAT CAN’T GET NO LOVE FROM ME – HANGING OUT THE PASSENGER’S SIDE..). Je doet mee he? Bonuspunten voor het rap-verse!).

Guilty pleasures in muziek zijn dus eigenlijk mainstream geworden, we horen ze continu om ons heen, iedereen kan ze meezingen en daardoor kunnen we erin opgaan zonder er nog schaamte voor te voelen. Dit zie je ook in, laat ik zeggen, opvallende keuzes voor covers van hedendaagse artiesten:

Als het gaat om individuele voorkeuren, moeten we misschien nog wat meer leren accepteren dat we een nummer of artiest gewoonweg leuk vinden. Eerlijk, ken je iemand die enkel één genre luistert? Een nummer dat maar onder één genre valt? Wat zegt een nummer dan over je smaak? Om er nog maar een clichétje in te gooien: over smaak valt niet te twisten. Ha!

Omarmen dus, niks om je voor te schamen! Hoe doe je dat beter dan met een paar heerlijke voorbeelden? Nou, niet. Bij deze:

*Sadie voice*: Youuuuu’re welcome.

giphy (1)
giphy (1)

Volgende keer: tv-series!

Meer van dit soort artikelen?
Like ons dan nu!
Deel dit!
Je email is verstuurd!
Deel dit!
Je email is verstuurd!
Vacatures Adverteren Contact Redactie
Ondertussen in:
Ondertussen.nl gaat over jouw leven. Over alles wat je nu moet weten of eigenlijk zou moeten weten. Met Ondertussen.nl blijf je elke dag op de hoogte van het nieuws en de tofste dingen van het internet. Vanzelfsprekend gebracht in begrijpelijke tekst, met veel beelden. En natuurlijk makkelijk te delen met je vrienden. Ondertussen.nl. Jouw wereld in beeld.