Toets ENTER om te zoeken
A video a day, keeps the doctor away
‘s Werelds duurste tosti laat zien dat je alles ...
Het Zwitsers gevecht van de alpenhoorns: gaat de 1...
Zo kun je het festivalseizoen langer vasthouden (w...
Get out there and make things happen
Jennifer Aniston: “Ik ben niet zwanger, maar ik ...
6 levenslessen die je uit je favoriete films kan h...
6 websites waarop je binnen een half uur iets kan ...
De 100 meest veelbelovende jongeren van Nederland
Volg Ondertussen.nl:
   

Project Happiness: ik bracht een dag écht alleen door – ook zonder social media

     Project Happiness: ik bracht een dag écht alleen door – ook zonder social media
Like Ondertussen.nl

Zo. Het zit erop. De eerste maand van mijn Project Happiness. Mocht je het gemist hebben (dan raad ik je ten zeerste aan om vaker Ondertussen.nl te lezen): ik ben eigenlijk best wel een mietje. Project Happiness kan je dus ook wel een beetje zien als Project Zorg-Dat-Tessa-Minder-Een-Mietje-Is. Bij dit project stel ik mezelf iedere maand challenges, waardoor ik hopelijk meer uit mijn comfortzone stap en uiteindelijk minder onzeker word. Deze maand deed ik vrijwilligerswerk en ging ik poep scheppen in 33 graden, deelde ik meer complimentjes uit (ook aan vreemden) en stelde ik mezelf dus twee challenges: laat de wereld kennismaken met jouw fictieve verhalen en breng een hele dag alleen door. Niet thuis op de bank, natuurlijk. En zonder Whatsapp, Facebook en Instagram, want anders ben je niet écht alleen.

Lees ook: Project Happiness: uit je comfortzone stappen is doodeng, toch ga ik het doen

Een hele dag alleen doorbrengen, pff, wat een makkelijke challenge. Ik hoor het je denken. Hey, voor iedereen houdt uit je comfortzone stappen weer iets anders in. Bovendien wilde ik natuurlijk ook iets doen wat ik leuk vind – het project heet niet voor niets Project Happiness. Ik ben niet graag alleen, thuis al niet, maar op straat al helemaal niet.

Ik denk dan altijd dat mensen mij forever alone vinden.

Dat is ook precies het idee achter deze challenge: aan het einde van de dag wilde ik me minder zorgen maken over hoe anderen over me denken. Dat is namelijk één van mijn meest slechte eigenschappen. Alleen zijn wordt vaak gezien als iets negatiefs, als je in deze samenleving graag alleen bent word je gauw gezien als abnormaal. En dat terwijl ik een tijdje geleden las over een onderzoek die uitwees dat alleen zijn juist heel gezond voor je is en blijkbaar je focus en mood kan verbeteren. De ideale challenge voor mijn Project Happiness dus.

Dat doe ik later wel

Al deze challenges zijn dingen waarvan ik altijd denk: ‘Dat komt ooit nog wel.’ Ik schuif de dingen altijd voor me uit. Dat is precies wat ik deze maand weer deed. Pas gisteren heb ik allebei de challenges voltooid. Ook omdat een dag alleen onwijs moeilijk in te plannen bleek te zijn, bedenk je maar eens een dag waarop je geen werk, school, familieverplichtingen of vrienden had die je een berichtje sturen om wat te gaan doen. Dat je dingen niet maar steeds voor je uit moet schuiven heb ik wel geleerd, dinsdag bleek ik al een tijdje rond te lopen met een longontsteking. Mijn dag alleen zou dus een rustig dagje worden, maar uiteindelijk was dat ook wel fijn.

Mijn dag alleen

Van tevoren had ik bedacht dat ik de dag zou beginnen op het strand (ik hou super veel van het strand, maar was er op de één of andere manier deze zomer nog niet geweest) en zou eindigen in de bioscoop. Wat ik ertussen zou doen, zou afhangen van waar ik zin in had en hoe ik me voelde. Het was nog rustig en ik kan je vertellen dat er niets lekkerder is dan wakker worden op het strand met een boek en een grote cappuccino. Ik heb me geen moment afgevraagd waarom ik alleen was. Toen het wat drukker werd en de jongen naast me waterpijp begon te roken, kwam ik er tot mijn schrik achter dat het al half twee was. Tijd voor mijn grootste uitdaging die dag: alleen lunchen! In het centrum van Den Haag liep ik elk terrasje voorbij, totdat ik dacht: ‘Doe niet zo raar.’ Ik ging ergens zitten waar nog twee mensen alleen zaten. Erg bleek het niet te zijn, maar wel saai.

Daarna stapte ik het Mauritshuis binnen. Ik ga nooit naar musea en heb niet echt vrienden die staan te springen om te gaan, dus ging ik vandaag alleen. Volgens onderzoek word je er namelijk blijer én slimmer van. Na anderhalf uur naar kleine engelenpiemeltjes, blote tieten (vroeger waren ze volgens mij graag naakt), portretten als ‘portret van een oude man’ te kijken en de neiging te weerstaan om alles met grapjes te Snapchatten, vond ik het wel weer mooi geweest. Ik pakte de tram terug naar Delft, ging in mijn eentje met mijn boek op een terrasje wat drinken en haalde op weg naar de bioscoop nog even een patat met als avondeten. De film ‘Sully’ vlak na het avondeten bleek the place to be voor mensen die alleen naar de film wilden, dus alleen naar de bios gaan was totaal niet erg. Zodra het licht uitgaat, staar je toch de hele tijd naar het scherm.

Tijdens mijn dag alleen had ik af en toe nog de neiging om naar mijn telefoon te grijpen, maar ik dacht ook vaak: hoe heerlijk is het om niet de hele dag afgeleid te worden door al die appjes en Facebookberichtjes. Ook was het leuk om te zien dat ik werd gemist, toen ik al die berichtjes, Snapchats en oproepen zag. Hoe heerlijk ik het ook vond, aan het einde van de dag bleek ik gemist te hebben dat mijn opa de volgende dag opeens een operatie moest ondergaan en mijn oma de dwarslaesie had gekregen waar ze zo bang voor was. Offline gaan is niet áltijd goed.

Challenge II: blog met korte verhalen

Een andere slechte eigenschap van me is dat mijn hoofd heel goed is in panieken. Het zoekt altijd wel iets om zich zorgen over te maken, al helemaal als ik alleen ben met mijn gedachten en ik verder geen afleiding heb. Zo kwam ik er tijdens mijn lunch achter dat ik mijn blog met korte verhalen nog niet online had gegooid. Schrijven is iets wat ik graag doe en alhoewel ik echt wel weet dat ik talent heb, vind ik het altijd spannend om mijn schrijfwerk aan mensen te laten lezen. Zeker als het om fictie gaat, omdat ik daar pas een half jaar geleden mee ben begonnen. ‘Zit er überhaupt wel iemand op te wachten?’, dacht ik, terwijl ik mijn broodje met tonijnsalade opat. Op de valreep durfde ik gisteren mijn blog met mijn eerste fictieve verhaal op Facebook te gooien. Mijn zenuwen waren niet nodig, want ik kreeg veel complimentjes.

Ik hoop jou ook te inspireren om wat vaker uit je comfortzone te stappen. Ik hoor af en toe al dat ik dat wel doe, zoals het meisje dat bij Ondertussen.nl solliciteerde toen ze mijn eerste artikel las. Zo awesome is dat!

Meer van dit soort artikelen?
Like ons dan nu!
Deel dit!
Je email is verstuurd!
Deel dit!
Je email is verstuurd!
Vacatures Adverteren Contact Redactie
Ondertussen in:
Ondertussen.nl gaat over jouw leven. Over alles wat je nu moet weten of eigenlijk zou moeten weten. Met Ondertussen.nl blijf je elke dag op de hoogte van het nieuws en de tofste dingen van het internet. Vanzelfsprekend gebracht in begrijpelijke tekst, met veel beelden. En natuurlijk makkelijk te delen met je vrienden. Ondertussen.nl. Jouw wereld in beeld.